Domy norweskie – o technologii

Drewno to najcieplejszy i najsilniejszy surowiec budowlany. Technologia norweska pozwala na wykorzystanie jego ogromnych zalet- dających konstrukcję ciepłochronną, solidną i niezwykle staranną.

Technologia norweska to określenie metody połączania bali (tzw. lafeta)- to jedna z najstarszych technologii budowy domów, wymyślona przez ludzi surowego klimatu, którzy mieli także głęboką świadomość kapryśności drewna w czasie jego suszenia.

Do budowy domu według norweskiej technologii hand-crossing (ręcznego rąbania drewna) stosuje się grube pnie północnej sosny z idealnym cięciem (lafety). Drewno najpierw cięte piłą- potem- jest heblowane na biało z pomocą elektrycznej strugarki.

Następny krok- najtrudniejszy, najbardziej pracochłonny – to złożenie lafety w zrąb. Bale prostokątne wzdłuż są połączone przez połączenie pióro-wpust. Każda powierzchnia bala domu jest umieszczana na dolnej krawędzi leżącej- jednocześnie jest oznaczany następny punkt przecięcia między balami, który jest ciosany specjalną siekierą; dzięki temu bale idealnie przylegają do siebie- także przez zastosowanie uszczelek izolujących układanych między balami, oraz tzw. dybli drewnianych- dla zapewnienia sztywności i równomierności pracy bali.

W miejscu połączenia kątowego kreśli się system linii w formie trapezu. Po wykonaniu szczegółowych pomiarów są wykonywane nacięcia- również ręcznie– siekierą- w kształcie klina, którego boki są ostrożnie polerowane w procesie produkcji. Konstrukcję łączy ukryty kolec wpuszczony w specjalne miejsce (w zewnętrznych kątowych połączeniach domu- co zapewnia dodatkową izolację ciepła i wytrzymałość).

Unikalność norweskiego połączenia (tzw. zamku) polega na suszeniu materiału w czasie osadzania się domu- kątowe połączenie sprawia, ze belki nie mogą  ulegać napięciom wewnętrznym. Im dłuższe suszenie i osadzanie się domu, tym szczelniejsze połączenie. Technologia norweska pozwala więc na wykorzystanie zalet tarcicy z naturalną wilgocią- bale wysychają już połączone w zrąb.